Touro

- Ech, nie jestem zły...
Banette otrzepała ogonek z kurzu.
Mało to efektywne, ale jakie wnerwiające...
- Banette też nie... Pamiętasz jeszcze jakieś ataki? Hej, Banette, stój! - rzuciłem się na pacynkę, która zaczynała wykonywac Will-O-Wisp bez mojej wiedzy - to jest za silne na niego!
Za późno...
Gromada ognisto-duchowych kul poleciała na odwróconego tyłem Espurra.
ZAAAABIĆ! - wysyczała Banette, jak w jakimś transie - ZAAABIĆ I ZJEEEEŚĆ JEGO DUSZĘ!
Podleciałem do krztuszącej się kruszyny z osmalonym futerkiem.
- O Boże... - ująłem go w dłonie - Na szczęście żyje... Musisz zabrać go do szpitala, ale to już! Nie wiem co w nią wstąpiło! - chwyciłem Banette w pół skoku na maleństwo - Spadaj! - schowałem ją do pokeballa, w którym się jeszcze szamotała - Pokemonów trenerów nie zabijamy!
Me wyglądała jakby miała się popłakać.
- Al-ale c-co z nim ;-; Gdzie mam go zanieść...
- Chodź. - chwyciłem ją za rękę - Mogłem wybrać Dewgonga...
Okno szpitalne. Oto ono.
- Podejdź do lady i poproś o zaopiekowanie się twoim pokemonem. Jakby co, powiedz że oberwał atakiem duch-ogień. Nie martw się, wszystko będzie dobrze. - przytuliłem ją - a teraz zmykaj.
Popędziła przodem, a ja usiadłem na ławce w poczekalni.
Co w ciebie do cholery wstąpiło!?
GDZIE TO JEST!?
NIE KRZYCZ!
ALE TO SIĘ DZIEJE W NASZYCH UMYSŁACH!GDZIE ON JEST!?
nie możesz go zabić! To jest jej jedyny pokemon do jasnej ciasnej! Załamałaby się!
OD KIEDY CIĘ OBCHODZĄ INNI!?
...
Właśnie... Od kiedy?
Zasępiłem się.